پارانويا پيش از خواب

این یک رفتار تحقیر آميز است:

خندیدنت

مسخره کردن!

و گاهی با نقشه ی قبلی…

بارها دیده ام به دوستت میگویی این آدم دیوانه است. یا احمق است. و آرام طوری که من متوجه نشوم نشانم میدهی. من آدم بدبینی نیستم. با این وجود راستش را بخواهی گاهی به تو علاقه مند میشوم. و دلم می خواهد مال من باشی. با هم بخوابیم. یا مثلا صبح زود سرکلاس برویم و با هم ساندویچ بخوریم. و بگویم گور بابای دنیا. اما نمی شود. به خودم که می آیم تو دور میشوی. و من حتی نامت را نمیدانم. علت این بی توجهی، احتمالا بی علاقگی است. خوب تو هم مرا نمیبینی. فقط گاهی از روی کنجکاوی یا شاید هم دلسوزی چیزی میگویی و میروی. و در نهایت فکر میکنی من انسان بدبینی هستم. شاید هم درست فکر میکنی. 

می خواهم یک روز با اشتیاق درس بخوانم و نمره ی میان ترمم از همه بیشتر شود. و دیگر استاد نگوید فلانی تو چرا امتحان را بد داده ای؟ نمره ات را بخوانم؟ و من بگویم! نه!

بد نمی شد اگر می توانستم مثل آن مردهای ظاهر بین ِ بی استعداد ِ معمولی که فقط حرف میزنند و انصافا خوب هم حرف میزنند باشم. و برایت زبان بریزم. اما نمی شود. چون تو می آیی و چیزی می خوانی. و من به نقطه ی صفر میرسم. و افکارم در هم می پیچد. و انگار باید تا ابد با «این زومنیا» ی لعنتی دست و پنجه نرم کنم.

دیگر نمی آیی…

انگار گورت را گم کرده ای

مطمئن نیستم…

________________________

پ .ن: بي خوابي يا اين زومنيا يکي از انواع اختلالات خواب است که طي آن، شخص با به خواب رفتن مشکل دارد، زياد خواب مي ماند يا زود از خواب مي پرد.

نقطه. سر خط!

بی کرانه است دریا
کوچیکه قایق من
نازی رو هم گم کردم
وسط دشت
.
من نمی خوام برگردم به کودکی
یه چیزی یه جایی بود
حالا دیگه نیست
واسه چی برگرم پناهی عزیزم
پابرهنه هم که نمیشه برگشت
.
نقطه
سرخط
.
انسانم
در تلاطم غربت
.
و سخت می گذرانم
.
چرا که همه چیز سخت شده است

فرهنگ ِ بی فرهنگی

ناموس و غیرت دو واژه ای است که فقط و فقط در ایران کاربرد دارد و یکی از علل اصلی جرم و جنایت در کشور است. فرهنگ ایرانی آنقدر ها هم دوست داشتنی نیست.

مَردی که مَرد نیست

ای کاش کودک بودی
آنگاه
من نیز کوچک می شدم
و باز کوچکتر
به سان قطره ای
قطره ای از قطره ای
که هنوز نمرده است
جان دارد
نفس می کشد
.
احساس دارد
احساس!
.
همچو مَرد
مردی که مرد نیست
.
احساس دارد
اشک می ریزد
اما
حسرت نمی خورد
می ایستد
.
چرا که کودکی دوستش دارد
کودکی که انسان نیست
.
احساس دارد…
احساس!

امیدی نیست

نا اُمیدم! چرا که اُمیدی نیست. پس اُمیدوارم نکن. اُمید ِ باطل نمی خواهم!

اگر بشود!

اگر سیگارم تمام نشد
تلفن زنگ خورد و نام
آشنا بود…

اگر تیغ کهنه امانم داد و
عاقل ماندم!
و صبح را دیدم

قول میدهم
مرد باشم و
عاشق نشوم
و به سیگاری قناعت کنم

سیگاری هم نمیشوم!

نديدن ها

مثل من باش!
خودت را نبین
پهنه ی گیتی هموار نیست!
عریان باید بود
بی پرده
بگو!
چه می خواهی
من به درک
خدا را خوش نمی آید
خدا را که باور داری؟
مثل من نباش!
خدا
تفسیر و منطق نمی خواهد
خدا عارف نیست
انسان تر از این هاست
سه روز و سه سال خواهد گذشت…
یاد را چه میکنی؟
با تنهایی و فردا
چه میکنی…