ما که هستیم؟ شاید وقتش رسیده است که مثل سایرین باشیم. افکار فلسفی، و درد و غصه های به ظاهر بی علت و مبهم را تمام کنیم. چرا که ما انسانیم. انسان ِ کامل! اما شاید بهتر است ناقص باشیم. بدون دست… ننویسم. نسازیم. خلق نکنیم…! مردی کنار خبابان در حال یخ زدن است. مثل من نا امید و شاید هم بدتر…تلخ تر! اما چه فرقی میکند. ما که هستیم؟ مادرم، مادر عزیزم اگر امروز هستم تنها برای تو است. تو را به خدا دلت نسوزد. دردم را بیشتر نکن. این قرص ها مطمئنا زندگی ام را تغییر خواهد داد. پس می نوشم اولی و دومی و سومی را… با آب زیاد… مادر جان تو بگو… ما که هستیم؟ اینجا چه می کنیم؟ گرچه دیگر بازگشتی نیست و من بیکارم. هیچ نمانده جز خنده های پوچ و ابزود و عشق هایی که به آتش کشیدمشان! شاید دوست نداشتی پسرت عاشق باشد. من هم پذیرفتم! 

تو چه میکنی ای عشق کهنه؟ می دانی ما که هستیم… ما دردهای تاریک گم شده در قرص ها و سکوت ها… ما زولوفت ها و ونلافاکسین خور های به درد نخور! بیا این خشاب را خالی کنیم. نوش جانمان. هر چه بیشتر، بهتر. زیاد دارم از این چیزها. قرص ها، خوراک روز و شبم هستند. میخورم که بخوابم. تجویز دکتر است. صداها در سرم می پیچند: تمام کن. تمام کن! وقتش رسیده است. اما قبل ش بیا یک بار دیگر نشئه ی نشئه با هم بخوابیم. البته شاید نشود کاری کنم. زیاد خورده ام… میدانی که تعطیل می شوم. می ترسی؟ تو که ده سال بزرگ تری دیگر چرا؟ من جوانم و تو جوان تر. از چه می ترسی؟

دلبندم سراسر این جهان را دیدم. تو بودی! من بودم و من… و گاه خدایی در من… خدا را بیخیال. بیا یک خشاب دیگر بخوریم. نصف ، نصف! عادلانه است نه؟ چه کردی با من دختر! ای شریک زندگی ام چه می خواهی از من؟ من چه می خواهم از تو؟ هیچ… به خدا هیچ… جز حقوق اولیه مان را…

ما هنرمند بودم… ساز میزدیم…می نوشتیم… می سرودیم! حالا هم مرتد شده ایم. یعنی آنها میگویند که شده ایم. خوب شده باشیم. به درک! بگزار بگویند. یک لیوان شیر کاکائو بزن به سلامتی ِ جان و دهانی که کویر است! کویر! ترسیدی؟ نترس خشاب ها زیادند آن قدر که کار را یکسره کنند. بیا به سلامتی عشق و سکس… اما نه! آغوشت کافی است. بزن تا روشن کنیم جهان را… و دشتی بسازیم… بزرگ…

ما چه می خواهیم؟ ما آب می خواهیم. ما مجرم نیستم… آخر کجای دنیا نوشیدن آب گناه است و شلاق دارد…عزیزم بیا برویم یک جا برقصیم و مست کنیم… قرص ها هم زیادند… ما باید دستگیر شویم… اعتراف کنیم… به گه خوردن بیوفتیم و به قول دوستی که چهل روز در زندان بود در واقعیت هم بدهند بخوریم. تجاوز هم کنند. با این همه کلوزاپین عمرمان به دو روز هم نمی کشد. راست می گویند. ما مرتد شده ایم. از همان اول هم مرتد بودیم. اما به خدا می دانستیم خدا را… می دانستیم انسان را و هنوز هم می دانیم.

صبر میکنم تا بیایی… همه چیز تغییر خواهد کرد و ماه خواهد درخشید. ما را خواهند فهمید. روزی می آید که دیگر هیچ آوایی، رنگ و بوی غم نخواهد داد. بیا تمام ش کنیم… و در این لحظه ی کرخت، از این کرخت تر نشویم.