خدا میدونه که این بیت ِ حافظ چه قدر وصف ِ حال این روزای منه «چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست… سخن شناس نهای جان من خطا این جاست….» این پست رو برای تو نوشتم که ازم دور شدی اما نزدیک…
شب دراز است
و بی خوابی جان فرسا
می بینم مرگم را
می بینم و می دانم
این جدایی
این درد
این ساحت ِ مقدس
حجله ای غم افزون است و بی تو …
بی تو در دشت ها
بی تو در غم ها
بی تو در شادی ها
و بی تو
در هیچ کجای این نا کجا
جای من نیست و انگار
بی تو …
این بهشت ِ پوشالی هم
برهوتی، بیش نیست
——————
پ .ن 1: جمعه حرف تازه ای برام نداشت! هر چی بود خیلی خیلی خیلی بیشتر از اینا گفته بود!!!
پ .ن 2: یه وبلاگ گروهی زدیم به نام گنج نامه… یه سر بزنید و اگه دلتون خواست، از مطالب اش فیض ببرین!
)
دوستداشتن:
نخستین کسی باشید که این نوشته را دوست دارد.