بهار

و تنها خدا میداند
آن دو سال
چه مظلومانه ایستادم و
بی چون و چرا تسلیم!
می بینی؟
آن دو سال عمری شد و
افسوس
این بهار غمی…
حسرت و آهی
و همچنان تسلیم
تسلیم ِ تسلیم!

بهزاد .م

نفس زنان و زنده

من عمرم
من جسم ام
من هر آنچه را که نباید می داشتم، داشته ام
بدین سان
نرم و پریشان
همچو برف
می بارم
می پوسم
می میرم
و می دانم این درد
این غم بزرگ
زندگی ِ من است
و من نفس زنان و زنده می میرم
در اوج زندگی
جنگنده و خاموش

بهزاد .م
6-12-88 ساعت 5:10
کلاس عناصر و جزئیات ساختمانی 2
 —————————–
 پ .ن: نقاشی اثر Francis Picabia می باشد.